Kaat Mossel Lifecoach Thuisfrontsupport

Karige aandacht

12 maart was ik onderweg naar m’n werk, toen mijn commandant belde. “Waar ben je? Onderweg? Draai maar om en ga maar terug naar huis, tot nader order.” En daar zit ik nog steeds. Mijn man kwam een dag later terug van enkele maanden buitenland. Daarom had ik die eerste week toch al vrij gepland. In de periode daarna lag de focus op de groei van de corona-uitbraak. Deze uitbraak beheerste en beheerst nog steeds het wereldnieuws. Diverse bedrijven en winkels sloten hun deuren. Een inktzwart scenario waarmee niemand rekening had gehouden, ontvouwde zich.

Eigenwijs als zij is, stapte mijn moeder zaterdagochtend 14 maart toch het vliegtuig in naar Spanje. Diezelfde middag sloot Spanje nog haar grenzen. Mijn moeder bivakkeert daar nog altijd. Mijn dochter, die al bijna een jaar voor haar stage in Nieuw Zeeland verbleef, kon nog maar net één van de laatste vliegtuigstoelen bemachtigen voor de terugvlucht naar Nederland. De foodtrucks en de lunchroom van mijn zoon sloten noodgedwongen door het coronavirus. Mijn schoondochter is ondertussen nog altijd werkzaam in een verpleeghuis, waar al zoveel slachtoffers van dit virus te betreuren waren. Ook in mijn eigen werkgebied rondom Volkel zijn meerdere mensen met wie ik samenwerk hierdoor ziek geworden en soms zelfs overleden.

Inmiddels zijn we tien weken verder na de aankondiging van de ‘intelligente lockdown’. Zo om mij heen kijkend, heb ik deze lockdown persoonlijk niet als erg intelligent ervaren. Iedereen heeft natuurlijk recht op zijn eigen mening, maar wat mij betreft hadden de (RIVM-)regels nog wel wat strikter en strakker gemogen.

Dit geldt naar mijn mening ook voor de regie over de aandacht voor de tomeloze inzet van Defensie tijdens de coronacrisis. Deze aandacht was er wel. Voor mijn gevoel was deze aandacht echter veel te bescheiden en terughoudend en niet bepaald ‘op de borst kloppend’. Ik vind dat de Defensie-inzet in deze lastige tijd met veel meer trots had moeten worden uitgedragen. De kranten hadden er vol van moeten staan, de journaals hadden er ruime aandacht aan moeten besteden en praatprogramma’s hadden mensen hierover aan het woord moeten laten. Wél was er de prachtige documentaire ‘Nederland strijdt tegen corona’ op Discovery, waarin defensiepersoneel werd gevolgd in de strijd tegen het coronavirus. Maar wie kijkt er nou naar deze zender? Ik denk dat je deze zender alleen kijkt als je niets anders te doen hebt als man of vrouw. Kinderen en jongeren lijken mij bijvoorbeeld geen doelgroep van Discovery. De serie had moeten worden uitgezonden via de traditionele landelijke televisiezenders. En integraal!

In een tijd waarin steeds meer mensen Nederland als een politiestaat beschouwen, is de karige aandacht voor de ‘positieve’ inspanningen van Defensie betreurenswaardig. Ik vond het dan ook een gemiste kans. Mondjesmaat was die aandacht er wel, maar het had met bakken over Nederland moeten worden uitgestort. We zijn er helaas het land niet naar om die trots en erkenning spontaan uit te dragen. Helaas staan de volgende bezuinigingen alweer in de startblokken bij cruciale beroepsgroepen, waaronder Defensie. Als Nederlanders vergeten we snel en daarom had Defensie die blijvende aandacht voor de meerwaarde van Defensie in moeilijke tijden best mogen afdwingen. Zet dat maar vast in het defensiedraaiboek bij een volgende pandemie.